دشتهاي آلوده ست

در لجنزار گل لاله نخواهد روئيد

 در هواي عفن آواز پرستو

به چه كارت آيد ؟

فكر نان بايد كرد

و هوايي كه در آن           

نفسي تازه كنيم

 گل گندم خوب است

گل خوبي زيباست

اي دريغا

كه همه مزرعه دلها را

علف كين پوشانده ست

 هيچكس فكر نكرد

كه در آبادي ويران شده

 ديگر نان نيست

و همه مردم شهر

بانگ برداشته اند

كه چرا سيمان نيست

و كسي فكر نكرد

كه چرا ايمان نيست

و زماني شده است

كه به غير از انسان

هيچ چيز ارزان نيست .

به او گفتند: شاعر را بيازار؟

كه شاعر در جهان ناكام بايد

چو بيند نغمه سازي رنج بسيار

سخن بسيار نيكو مي سرايد

به او آزار دادن ياد دادند

بناي عمر من بر باد دادند

از آن پس ماه نامهربان شد

ز خاطر برد رسم آشنايي

غم من ديد و با من سرگردان شد

مرا بگذاشت با رنج جدايي

كه چون باشد به صد اندوه دمساز

به شهرت مي رسد اين نغمه پرداز

مرا در رنج برده سخت جان ديد

جفا را لاجرم از حد فزون كرد

فغان شاعر آزرده نشنيد

دل تنگ مرا درياي خون كرد

چنان از بي وفايي آتش افروخت

كه سر تا پاي مرغ نغمه خوان سوخت

نگفتندش كه: درد و رنج بسيار

دمار از روزگار دل برآرد

دل شاعر ندارد تاب آزار

كه گاه از شوق هم جان مي سپارد

بدين سان خاطر ما را شكستند

زبان نغمه ساز عشق بستند

آری، ما غنچه ی یک خوابیم.

- غنچه ی خواب؟ آیا می شکفیم؟

- یک روزی بی جنبش برگ.

- اینجا؟

- نی، در دره ی مرگ.

- تاریکی، تنهایی.

- نی، خلوت زیبایی.

- به تماشا چه کسی مس آید، چه کسی ما را می بوید؟

- ...

- و به بادی پرپر...؟

- ...

- و فرودی دیگر؟

- ...

همه ی اندوه هایم را در پاییز جمع کردم و در باغم نهانش ساختم و آن گاه که بهار بازآمد و تابستان فرارسید تا با زمین هم آغوش شود در باغم شکوفه هایی در اوج زیبایی رویید که از همه ی گل های دگر، گونه گون تر بود.

پس آنک همسایگانم آمدند تا به شکوفه های باغم نظری افکنند و همگی به من گفتند: اگر پاییز در رسد و هم زمان هنگام کشت و کار فراز آید آیا از تخم های این شکوفه ها به ما نخواهی داد تا در باغ هامان بکاریم.

((گاهی کنار پنجره می ایستم و به فردا می اندیشم.فردا...آه فردا.فردایی که چون دیروز پنهان است.پنهان در مه.غم غربت را در گلویم خفه می کنم تا کِی گل واژ‌‌‌‌ه ی امید، قلب سردم را به تپش وادارد و منادی بهار باشد.تا کِی نوید فردای روشن را با پرستوی عاشق در میان بگذارد.می خواهم بگویم از تنهایی ،از بی کسی و از غریبی.از غربتی که تمام وجودم را انباشته، تمام وجودم را.آیا فرا می رسد؟آیا فرا می رسد روزی که اندیشه هایم چون حباب نباشد، زودگذر و نا پیدا؟

آه بیا. بیا ای تک سوار سپید پوش بیا.بیا و اندیشه های بی سامانم را سامان بخش و فکر گمشده ام را به جادّه ی خیس عشق بازگردان.

آه لحظه ها ،اندکی آرامتر.اندکی آرامتر تا او بیاید و دستهای خیس و نازکم را در دست بگیرد و با نثار بوسه ای بر سر انگشتان لرزانم ،نوید آینده ای پر امید را به من تنهای محزون بخشد و امیدم دهد به فردایی که می آید.می آید و مرا با خود به فاصله ها...به فاصله ها می برد.))

عشق خطرناک است

پاسخ دادم: می دانم.پيش از اين عاشق شده ام. عشق به يک ماده مخدر می ماند. در آغاز احساس سرخوشی و تسليم مطلق به آدم دست می دهد. روز بعد٬بيشتر می خواهی. هنوز معتاد نيستی٬اما از آن احساس خوشت می آيد و فکر می کنی می توانی در اختيار خودت داشته باشی اش. چند دقيقه به معشوق می انديشی و بعد سه ساعت فراموشش می کنی...

اما کم کم به آن شخص عادت می کنی و کاملاْ به او وابسته می شوی. حالا ديگر سه ساعت به او فکر می کنی و دو دقيقه فراموشش می کنی. اگر در دسترس ات نباشد٬ همان احساسی را داری که معتادهای خمار دارند. در اين لحظه٬ همانطور که معتادها دست به دزدی می زنند و برای به دست آوردن آنچه می خواهند٬ تن به خفت می دهند٬ تو هم حاضری به خاطر عشق دست به هر کاری بزنی...

گفت: چه مثال وحشتناکی!

به راستی مثال وحشتناکی بود و هيچ تناسبی با شراب٬چاه و خانه های قرون وسطايی گرداگرد ميدان کوچک نداشت. اما حقيقت داشت. اگر به خاطر عشق چنان قدمهای بزرگی برداشته بود٬می بايست خطراتش را هم می شناخت.

نتيجه گرفتم: به خاطر همين٬ تنها بايد به کسی عشق بورزيم که می توانيم کنارمان داشته باشيم...